هم زبون
بارالها، دل های ما را به باطل میل مده پس از آنكه به حق هدایت فرمودی
عمه ی سادات بی قراره غصه و غم اش بی شماره تموم غصه اش غم یاره تنها امیدش بی پناهه روزهای سختی توی راهه رو خاک سوزان پا میذاره ذکر آسمون ها وای زینب ذکر کهکشون ها وای زینب ذکر خاک صحرا وای زینب ذکر سینه زن ها وای زینب امشب بیشتر از هر شب دیگه ای بچه ها به عمو عباسشون نیاز دارن. امشب بیشتر از هر شب دیگه ای زینب به غیرت عباس نیاز داره. امشب بیشتر از هر شب دیگه ای رقیه بهونه ی باباشو می گیره. کیست که زینب را تسلی دهد... امان از دل زینب... بگذار اول گریه هایم را بکنم، غریبانه در کنار توی غریب ضجه بزنم، بگذار زار بزنم، بگذار گریه کنم. نگو چرا دیوانه وار و سراسیمه دویدی! سر به ستون خیمه ها نهادی و زار زدی! وقتی شمر ملعون بر سینه ات نشسته بود. وقتی تن بی سرت زیر سم اسبان خرد می شد و صدای ناله های مادر را می شنیدم، وقتی سرت به نیزه دیدم، تو بگو چه می کردم؟؟ هر کجا زمزمه آب روان می شنوم در خیالم لب عطشان تو را می بینم. فرا رسیدن ماه عزا و ماتم اهل بیت بر شما و خانواده محترمتان تسلیت باد. دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست از سر این بام این صحرا این دریا خواهم مرد غم تو، این غم شیرین را با خودم خواهم برد ********************************* بفرمایید اینم اقا مجتبی منم جدا نمی دونستم چش بوده اقا نیما اس ام اس زد که مجی بیمارستانه دیگه هم جواب ما رو نداد مامان مجی هم که دیگه کلا ما رو نشناختن یا نه منو هم ببخشید از اونجایی که هیچ کدوم از درسامو نخوندم واسه امتحانا میریم که داشته باشیم خر خونی رو ******************************************* اول از همه یه عذر خواهی واسه اینکه کمتر سر میزنم بعدم اینکه این مجی ما مریض شده بیمارستان هیچکسم به ما جواب درست نداد و خلاصه اینکه ما هم درست نمیدونیم چش شده شما بازم باید منو تحمل کنید من شرمنده ام *************************** عشق گاهي خواهش برگ است در اندوه تاك عشق گاهي رويش برگ است در تن پوش خاك وقت رفتن نمی خوام ببینمت می دونم ببینمت کم می آرم اگه یک لحظه فقط نگام کنی دلمو پشت سرم جا می ذارم اگه خونسرده نگام، به دل نگیر دل تو یه روز ازم خسته میشه اگه اسممو فقط صدا کنی راه رفتن واسه من بسته میشه وقت رفتن نباید گریه کنی اینجوری دلم برات تنگ نمیشه می دونم هر جای دنیا که باشم تو دلم عشق تو کم رنگ نمیشه اگه خونسرده نگام، به دل نگیر دل تو یه روز ازم خسته میشه اگه اسممو فقط صدا کنی راه رفتن واسه من بسته میشه . . .
که درست بگن مجی زندست 
آمدی خواندی برایم . قصه تلخ جدایی
مانده ام سر در گریبان . بی تو در شبهای غمگین
بی تو باشد همدم من . یاد پیمانهای دیرین
آن گل سرخی که دادی . در سکوت خانه پژمرد
آتش عشق و محبت . در خزان سینه افسرد
آن گل سرخی که دادی . در سکوت خانه پژمرد
آتش عشق و محبت . در خزان سینه افسرد
اکنون نشسته در نگاهم . تصویر پر غرور چشمت
یکدم نمیرود از یادم . چشمه های پر نور چشمت
آن گل سرخی که دادی . در سکوت خانه پژمرد
آتش عشق و محبت . در خزان سینه افسرد
آن گل سرخی که دادی . در سکوت خانه پژمرد
آتش عشق و محبت . در خزان سینه افسرد
اکنون نشسته در نگاهم . تصویر پر غرور چشمت
یکدم نمیرود از یادم . چشمه های پر نور چشمت
ایشاالله که زودی خوب شه
عشق گاهي ناودان گريه ي اشك بهار
عشق گاهي طعنه بر سرو است در بالاي دار
عشق گاهي يك تلنگر بر زلال تنگ نور پيچ و تاب ماهي انديشه در ژرفاي تور
عشق گاهي مي رودآهسته تا عمق نگاه همنشين خلوت غمگين آه
عشق گاهي شور رستن در گياه
عشق گاهي غرقه ي خورشيد در افسون ماه
عشق گاهي سوز هجران است در اندوه ني رمز هوشياريست در مستي مي
عشق گاهي آبي نيلوفريست قلك انديشه ي سبز خيال كودكيست
عشق گاهي معجز قلب مريض رويش سبزينه اي در برگ ريز
عشق گاهي شرم خورشيد است در قاب غروب روزه اي با قصد قربت ذكر بر لب پايكوب
عشق گاهي هق هق آرام اما بي صدا اشك ريز ذكر محبوب است در پيش خدا
عشق گاهي طعم وصلت مي دهد مزه ي شيرين وحدت مي دهد
عشق گاهي شوري هجران دوست تلخي هرگز نديدن هاي اوست
عشق گاهي يك سفر در شط شب عشق پاورچين نجواي دو لب
عشق گاهي مشق هاي كودكيست حس بودن با خدا در سادگيست
عشق گاهي كيمياي زندگيست عشق در گل راز ناپژمردگيست
عشق گاهي هجرت از من تا ما شدن عشق يعني با تو بودن ما شدن
عشق گاهي بوي رفتن مي دهد صوت شبناك تو را سر مي دهد
عشق گاهي نغمه اي در گوش شب عادتي شيرين به نجواي دو لب
عشق گاهي مي نشيند روي بام گاه با صد ميل مي افتد به دام
عشق گاهي سر به روي شانه اي اشك ريز آخر افسانه اي
عشق گاهي يك بغل دلواپسي عطر مستي ساز شب بو اطلسي
عشق گاهي هم حكايت مي كند از جدايي ها شكايت مي كند
عشق گاهي نو بهاري گاه پاييزي سرخ زرد! گاه لبخندي به لب هاي تو گاهي كوه درد
عشق گاهي دست لرزان تو مي گيرد درون دست خويش گاه مكتوب تورا ناخوانده مي داند زپيش
عشق گاهي راز پروانه است پيرامون شمع گاه حس اوج تنهاييست در انبوه جمع
عشق گاهي بوي ياس رازقي ساقدوش خانه ي بن بست ياد مادري
عشق گاهي هم خجالت مي كشد دستمال تر به پيشاني عالم مي كشد
عشق گاهي ناقه ي انديشه ها را پي كند هفت منزل را تا رسيدن بي صبوري طي كند
عشق گاهي هم نجاتت مي دهد سيب در دستي و صاحبخانه راهت مي دهد
عشق گاهي در عصا پنهان شود گاه بر آتش گلستان مي شود
عشق گاه رود را خواهد شكافت فتنه ي نمروديان زو رنگ باخت
عشق گاهي خارج از ادراك هاست طعنه ي لولاك بر افلاك هاست
عشق گاهي استخواني در گلوست زخم مسماريست در پهلوي دوست
عشق گاهي ذكر محبوب است بر ني هاي تيز گاه در چشمان مشكي اشك ريز
عشق گاهي خاطر فرهاد و شيرين مي كند گاه ميل ليلي اش با جام مجنون مي كند
عشق گاهي تاري يك آه بر آيينه اي حسرت نا ديدن معشوق در آدينه اي
عشق گاهي موج دريا مي شود گاه با ساحل هم آوا مي شود
عشق گاهي چاه را منزل كند يوسفين دل را مطاع دل كند
عشق گاهي هم به خون آغشته شد با شقايق ها نشست و هم نشين لاله شد
عشق گاهي در فنا معنا شود واژگان دفتر كشف و تمناها شود
عشق را گو هرچه مي خواهد شود
با تو اما عشق پيدا مي شود بي تو اما عشق كي معنا شود؟
که در عدم پرواز می کنیم"،
پس ما چه هستیم؟
هیچ! هیچ!
تنها و تنها پرواز!
فرار بدان جا، فرار!
احساس می کنم که پرندگان مَستند.
دیروز این جا بودم،امروز این جایم.
پس کی به دنبال او خواهی رفت؟
LinkDump