این پست کمی طولانی میشه ولی مطمئنا می ارزه

قلبت را به كسي بسپار كه قلب هـــمــه ي هســـتــي بـراي او مي تپــد.قلــب خورشيد آسمان وجود ماست. پس بي غـبار باش تا خورشـــيـــد بهـــتر بدرخشــد. به اميـــد آن روز كه بــا آمـــدنش غبـــار دلهـــامــان، ازميــان بـرود.

اللـــهـم عجــل لــولــيك الــفـرج

خداییش نمیشه برای شروع فقط همین یه جمله رو گفت.

پس این یکی رو هم داشته باشید:

ذره ذره آب مي شويم و فرو مي رويم در خاكي كه كودكان آينده روي آن بازي مي كنند ، بي آنكه حتي به ياد آورند  قيافه هاي خسته ي ما را كه زماني عاشق بوديم و منتظر، و براي هر چيز ساده اي مي گريستيم تا آرام بگيريم !

بسیار بسیار بسیار مفتخرم که این مطلب رو همین اول پست اعلام کنم که آشنایی من با این رفیق گلم از طریق محله نبوده بلکه آشنایی بقیه رفقای محله با این رفیقمون از طریق سرو قامت بوده (آره اصلا من خودخواهم. چیه آقا جان؟! عقده شده بود واسم دیگه! خواستم بگم که بالاخره ما هم تو عمرمون یک کار مثبت انجام دادیم و رفقای محله رو با یه رفیق خیلی گل آشنا کردم)

یه جورایی می تونم بگم که از همون اول وبلاگش مطالبش رو خوندم. اگه اشتباه نکن با پست همه را دوست  دارم! شروع شد. اولش یه جورایی عجیب بود ولی خوب بعد فهمیدم که درسته!

یادمه وقتی رفتم تو وبلاگش از این شاکی بود که چرا کسی واسش نظر نمی ذاره. اون اول فکر کردم از این بچه های ذوق کامنت هستش ( خودت نخون این یه تیکه رو). یعنی از اینایی که مطلبشون رو یه این امید می نویسن که بالاخره یکی بیاد بخونه و نظر بذاره.

البته اینم دلیل این نظر خاصم:

سلام . واي ، باورم نميشه ! بالاخره چند نفر به غير از خودم و دختر خالم به وبلاگم سر زدن! ممنونم از همتون.(حسابي با معذرت خر كيف شدم )

یه نکته ای که از همون اول خیلی خیلی خیلی باهاش حال کردم و جلبش شدم این بود که همیشه پست هاشو رو با سلام و درود بر محمد و آل محمد شروع می کرد. (خداییش این کارش خیلی ارزشمند بود واسم)

و به مرور زمان رفت و آمد به وبلاگ های همدیگه شد یه عادت.

از همون اول هم قشنگ کامنت می ذاشت. یعنی به همه چی گیر می داد. همه جوره هم پایه بود. یعنی تا جایی که ادب رعایت می شد پایه بود.

خیلی قشنگ می نوشت. راست گفتن قدیمی ها، که هر آنچه از دل برآید بر دل نشیند.

یه پست فوق العاده داشت که فکر کنم خیلی کارا کرد این پستش با اون عکس درون پستش. خداییش همیشه هم باید همین جوری بود. باز بی خیال دنیا!

تو کار فتوشاپ عین دادا حسنک خودمون تبحر خاصی داره و کارش حرف نداره. همیشه هم می خواد توی عکس هاش اسم وبلاگش رو بنویسه، دو حرف اول کلمه های اسم وبلاگش رو با حروف بزرگ می نویسه.

اگر فکر کردید که می تونید از دستش به سادگی در برید، بد جور اشتباه کردید. اگه تصمیم بگیره به چیزی گیر بده بد جور گیر میده! به همه چی هم گیر میده. از ژاپنی ها گرفته تا ترور رئیس جمهور آمریکا و معتادین....

ولی اینم بگم که هر جوری که از دستش بر بیاد کمکت می کنه.

یه دختر خیلی خوب با اخلاق منحصر به خودش. خیلی زود با همه جوش می خوره (همون صمیمی شدن خودمون). معتقد و با ایمان. امیدوارم به آینده و فردایی بهتر. همه جوره هم پایه کل انداختن هستش. (سعی نکیند که توی کامنت انداختن باهاش کل بندازید!)

گهگاهی که کل کل خونش پایین بیاد دیگه نمیشه هیچ جوره جلوشو گرفت.

هر کس به وبلاگش سر بزنه،اون هم حتما میره و تلافی کامنت هایی که واسش گذاشتن رو می کنه.

عاشق رنگ مشکی (جرات داری بهش بگو قالب وبلاگت رو عوض کن و یه قالب با رنگ روشن بذار).

احتمالا باید یه نسبتی با میشاییل خودمون داشته باشه چون شنیدم که دست فرمونش خوبه (در حین رانندگی علاقه زیادی به در و دیوار از خودش نشون میده). فکر کنم اگه تو یه ماشین فرمول یک بشینه دیگه هیچ جوره نشه کنترلش کرد.

آهنگ های سیاوش رو به بقیه آهنگ ها ترجیح میده ولی گهگاهی هم آهنگ هایی با بیس ... گوش می کنه.

به آبجی کوچولو داره که خوشم میاد همش حالشو می گیره و مجبورش می کنه به هر سازی که می زنه برقصه. (پس چی. فکر کردی! بچه ی بزرگ بودن همین مشکلات رو هم داره)

درسش رو تمام کرده و فکر کنم در حال حاضر شاغل باشه. اهل مطالعه هستش و کتاب روی ماه خداوند رو ببوس رو دوست داره.

ساکن قم نائب زیاره ی همه ی دوستان (الکی رفیق تو قم پیدا نکردیم که! بخوای نخوای باید نائب زیاره باشی)

با آرزوی شادکامی و موفقیت روز افزون برای رفیق خوب هم زبون " نرگس " 

دینگ دینگ!! اصل کاری رو نگفتم هنوز که!

دیروز تولد این دوست خوبمون بود. پس یه تبریک ویژه به همین مناسبت  خدمتش عرض می کنم و امیدوارم که همیشه و در همه حال تو زندگیش موفق باشه.