سلام چون سلامتی میاره

امیدوارم که حال همه رفقا مخصوصا اهالی محله باصفا خوب باشه.

اول از همه این میلادهای پر نور و مبارک رو خدمتتون تبریک عرض میکنم و امیدوارم که در کنار خانواده های عزیزتون خوش و خرم باشین.

دوما می خوام از همتون بابت اینکه 2باره قابل دونستینم و به بلاگمون سر می زنین تشکر کنم و یه عذر خواهی هم بکنم بابت به قول بعضی دوستان از این شاخه به اون شاخه پریدنم تو بلاگفا. انشاالله اگر خدا بخواد دیگه اینجا موندگاریم.

تو این مدت هم خیلی از دوستان یا برام آف میذاشتن و یا اینکه نظرات خصوصیشون به دستم می رسید. جا داره که ازشون بابت اون طرز فکر غلطشون تشکر کنم و فقط می تونم بگم که آدم ها رو واسه آدم بودنشون دوست داشته باشیم نه واسه چیزهای دیگه از جمله نوشته هاشون...

از پرنسس عزیز هم تشکر میکنم که دعوت منو در مورد همکاری مجدد تو وبلاگ پذیرفت.

حالا نوبت میرسه به سفرنامه اصفهان.

همون طور که خبر دارین هفته ی گذشته ما چترمون رو، روی نصف جهان پهن کردیم تا هم اینکه یکی از بهتریم دوستانم رو ملاقات کنم و هم اینکه تجدید دیداری کنم با اماکن اصفهان.

جای همتون خالی کلی بهم گذشت و جداً شرمنده این حسنک وزیر شدم. انشاالله بماند وقتی اومد شهر ما جبران کنیم.

آقا طبق قرار قبلی با حسنک، قرار بودکه سفرنامه اول رو حسنک بذاره روی صفحه سایبر و لازمه که بهتون بگم اگر هنوز نخوندینش زودی برین اینجا و بخونینش که کلی خنده بازار هستش.

حسن همه چیز رو مفصل گفته فقط چنتا نکته می مونه که من میگم.

شب که رسیدم رفتیم با حسن کنار زاینده رود قدم بزنیم. وقتی رسیدیم به پل نصر، همون اول برخوردیم به یه آدم مثلا دادا که جوابش رو دادیم ولی بعد از اون رسیدیم به یه بچه کوچولو که ماشاالله یه پذیرایی خیلی گرم همون شب اولی ازمون کرد. هر چند حسن از دستش عصبانی شد ولی خوب بچه بود دیگه کاریش نمی شد کرد.

روز اول هم که رفتیم میدان امام یه سر  به بازار مسگرها زدیم. آیا جاتون خالی. با وجود اینکه برای بار چندم بود که میرفتم ولی بازم برام جذابیت داشت. در همین حین هم فالوده بستنی حسن آقا به راه بود.

بعد که رفتیم ناهار بخوریم(همون غذای سنتی اصفهون یعنی بریانی) وقتی نشستیم رو میز چند تا توریست بلژیکی هم اونجا بودن. اقا جاتون خالی ماشاالله انگار اینا ماست ندیده بودن تا حالا تو عمرشون. ما هم فضولیمون گل کرد و تا حسن بیاد یه کم با اینا گپ زدیم. آخر سر هم تا حسن بره غذاها رو حساب کنه(خوب چی کار کنم من مهمون بودم و حسن اصلا نمی ذاشت بابت چیزی پول بدم. الهی قربون برم این رفیقو. ای کاش همه رفیقام این طوری بودن) من یه کم دیگه با اینا گرم گرفتم و برنامه سفریشون رو پرسیدم. یارو هم شروع کرد به توضیح دادن. هر جور بود رفتیم خونه. تا 2باره عصری که برگشتیم میدان امام همین که داشتیم راه می رفتیم یهو دیدیم که بههههه این رفیق های دم ظهری پیداشون شد. ما راهمون رو گرفتیم و رفتیم تو مسجد. بعد از نماز 2باره چشممون خورد به این توریست ها.تا اینجا شد 3بار. آخر شب هم که داشتیم روی پل خواجو قدم میزدیم بازم این 4تا رو دیدیم. حسن گفت بیا بریم بهشون بگیم که تا حالا 4بار دیدیمتون ولی من گفتم ول کن بابا حسن حال داری. ولی خداییش قصد کردم اگر یه بار دیگه دیدمشون حتما دعوتشون کنم تا بیان یه سر هم به شهر ما بزنن.

یکی از سوژه هایی که هیچ وقت یادم نمیره دعوای اون حج آقا با اون حج خانوم توی تاکسی بود. آقا جدا اون شب خندیدما. توی ماشین هی حسن میگه حاج آقا شما بیخیال شو حاج خانومه شروع می کرد. تا حسن می اومد حاجخانوم رو ساکت کنه حاج آقا شروع میکرد. جالبش اینجا بود که حسن چند با ربرگشت گفت آخه بابا جان 25 تومان ارزش نداره که این طوری آدم اعصابش رو بهم بریزه و سریغع پشت سر حرف حسن حاج خانومه تصحیح می کرد که آخه صحبت سر 25 تومان نیست، سر 50 تومانه. خلاصه جاتون خالی. به محض اینکه از تاکسی پیاده شدیم من فقط رفتم یه گوشه و شکممو چسبیدمو شروع کردم به خندیدن.

از پیاده روی توی 4باغ بالا واستون بگم که کلی حال داد. از اون یخ در بهشتی که با حسن به یاد بعضی ها که تابستون و مردادش رو با یخ در بهشت سر میکنن خوردیم بگم که خوردنش از خیابون 4باغ بالا شروع شد و بعد از طی کردن خیابون سپه درست دم میدون امام تمام شد(نمی دونم قضیه اش چی بود که هر چی می خوردیمش تمام نمی شد.)

از شب نشینی، صرف شام و صحبت کنار پل خواجو بگم که یه شب خاطره انگیز واسم ساخت. البته همین جا بگم که منو حلال کنید چون پشت سر همتون حرف زدم(البته حلال هم نکردید مهم نیست چون دیوار حاشا بلنده.)

از باغ پرندگان بگم که توی یکی از قفس هاش پرنده ها جوجه داشتن( البته به قول بعضی ها) ولی نمی دونم چرا جوجه شون شکل سنجاب بود.

بعد از باغ پرندگان هم که اون پیرمرد خیر و نیکوکار که می خواست با دادن آدرس اشتباهی ما رو دور شهر بگردونه و خلاصه رقص مناره های عمارت منارجنبان...

از اونجا هم که با محسن دانشمند رفتیم خرید و کلی عکس و خلاصه اینکه خیلی اون روز خندیدیم.

یکی از موارد دیگه ای هم که هیچ وقت یادم نمیره و واسه هم تعریف کردم خوردن گوش فیل به همراه دوغ بود.

نکته ی دیگه قضیه شوخی من سر گالری بود که حسن جدی گرفت و ما رو کشوند به گالری. خلاصه چندتایی عکس انداختیم. همون جا با حسن قرار گذاشتم که اگر یه روزی مشهور شدم حسن رو بکنم عکاس مخصوص خودم.

بعد هم که خرید(سر این خرید کلی از دست حسن دلخور شدم. بعدا که اومد شهر ما حالشو می گیرم) و نهایتاً صرف شام که بسیار عالی بود.

ختم سفر هم که همراهی خانواده ی حسن آقا با بنده تا ترمینال بود و بدرقه حسن آقا تا خروج اتوبوس از ترمینال.

خلاصه اینکه این سفر واسه ما شد یه خاطره ی خیلی خوب که همیشه تو ذهنمون می مونه.

یه نکته ای رو هم اضافه کنم که حاجی اگر یه اصفهونیه خیلی باحال وجود داشته باشه اون یه نفر همین حسن آقاست(البته چون حق تقدم با خانوم هاست پس حسن جون بعد از سالومه میشه باحال)